مي روم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه خويش

به خدا مي برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

مي برم تا كه در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لكه عشق

زين همه خواهش بيجا و تباه

مي برم تا زتو دورش سازم

زتو اي جلوه ي اميد محال

مي برم زنده به گورش سازم

تا از اين پس نكند ياد وصال

ناله مي لرزد و مي رقصد اشك

آه ، بگذار كه بگريزم من

به خدا غنچه شادي بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم صد افسوس

كه لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

مي روم خنده به لب ، خونين دل

مي روم ...

بی تو طوفانزده دشت جنونم

صید افتاده به خونم

تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم

بی من ! از شهر سفر کردی و رفتی

بی من ! از کوچه گذر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی !

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در گوچه ببستم

دگر از پای نشستم

گوييا زلزله آمد

گوييا خانه فرو   ريخت سر من

بي تو من در همه شهر غريبم

بي تو كس نشنود از اين دل بشكسته صدايي

بر نخيزد دگر از مرغك پر بسته نوايي

تو همه بود ونبودي تو همه شعر وسرودي

چه گريزي زبر من كه زكويت نگريزم

گر بميرم زغم دل بتو هرگز نستيزم

من ويك لحظه جدايي

نتوانم نتوانم

بي تو من زنده نمانم كه نمانم