چه كنم گر نكنم شكوه ز دست دل خود

با كه گويم تو بگو راز دل و مشكل خود

به خدا اين دل ديوانه تو را مي خواهد

غمزه و عشوه گري هاي تو را مي خواهم

پس بيا و غم هجران مرا پايان ده

بر من بي سر و سامان تو بيا سامان ده

هر كجا نام و نشاني ز تو ديدم رفتم

عاقبت مي روم و مي گذرد چله و ختمم

پس كجايي كه بيايي برسي بر دادم

بشنوي ضجه و هم شيون و هم فريادم

پس عنايت كن و يك شب تو بيا در خوابم

كه از اين بي خبري در تبم ودر تابم

محرم خسته خود را به نگاهي بنواز

تا به آن گوشه چشمت بكند رفع نياز

تقدیم به تو که بینهایت دوستت دارم

آرامش در زندگی بهترین چیزه پس بیا به آرامش فکر کنیم به عشق به زندگی به بهشت به زیبایی به جهنم به درک به تو چه به من چه برو اعصاب ندارم



مرگ از زندگي پرسيد چرا من تلخم و تو شيريني؟ زندگي در جواب گفت : چون من دروغم و تو حقيقت


یه ضرب المثل چینی میگه حرفای دخترا روباور نکن حرفای پسرا رو اصلا گوش نکن.


یک نصیحت بشنو از من کاندرآن نبود غرض :
 گر خواهی که نبینند رفیقان هنرت را بر خیز و بکش سیفون بالای سرت را


مهم نيست که قشنگ باشي قشنگ اينه که مهم باشي حتي براي يه نفر...........


حالا می دونی فرق تو با توپ چیه ؟ .توپ رو باید شوت کرد اما تو خودت شوووتی !!! 



سلام،میدونی رفیق؟ اگه حماقت وجود نداشت دانایی هم معنی نداشت. اگه زشتی نبود زیبایی هم بی معنی بود. میبینی؟ دنیا به تو هم نیاز داره



 قصه از کجا شروع شد.... از چت و ميل شبونه.... از پي ام دادن تو روم و.....يه سلام عاشقونه.... آن شدم به مهربوني....تا بگم با تو مي چتم.... تا بگم بموني آنلاين....اي فرند ليست قشنگم...... بازم آف عاشقونه....ايميل هاي بي نشونه....ا ين ياهو کاشکي ....همين جوري بمونه.... بازم آف عاشقونه....ايميل هاي بي نشونه..... اين ياهو کاشکي .....همين جوري بمونه



زندگی عشق است افسانه نيست آنکه عشق راآفريد ديوانه نيست عشق ان نیست که هر لحظه کنارش باشی عشق آن است که پیوسته  به يادش باشي


بزرگترین ارزوم اینه کوچکترین ارزوت باشم


تقدیم به او که نبود ولی حس بودنش بر من شوق زیستن داد دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند


اي کاش که معشوق ز عاشق طلب جان مي کرد، تا که هر بي سرو پايي نشود يار کسي !!!!!!!


دعاي خانم ها : خدايا به من عشق بده تا همسرم را دوست بدارم ؛ صبر بده تا تحملش کنم ؛ اما قدرت نده که مي زنم لهش مي کنم

با سيم ناز مژهات يه عمر گيتار ميزنم
نگاهتو كوك نكني من خودمو دار ميزنم
 چشات اگه رو پنجره طرح ستاره نزنن
دست خودم نيست دلمو به درو ديوار ميزنم


اين همه خوني که دنيا در دل ما مي کند
 جاي ما هر کس که باشد ترک دنيا مي کند
هر زمان گويم که فردا ترک دنيا مي کنم
 تا که فردا مي رسد امروز و فردا مي کنم

تو اي  جان   دل من ،   هستي من                    تواي در شام غمها مستي من

تواي بنشسته با    خون در وجودم                    تواي اميد و عشق وتارو پودم

تو در چشم من اي هر جا كه هستي                   تورا هر جا كه هستي مي پرستم

تو در هر ذره پيدايي  به      چشمم                   تو در هر قطره دريايي به چشمم

شرابي      شعر نابي هر چه هستي                  مرا از هر چه غير خود گسستي

تو صبح    صادقي     در شام تارم                   تويي پايان شام  انتظارم

دل      درد آشنا را     در تو   ديدم                   تو مي داني خدا را در تو ديدم

نمي دانم كه    بي تو    چيستم   من                   اگر روزي نباشي نيستم من

چه مي پرسي ، چرا مست و خرابم                   من از شور محبت در عذابم

در اين    سينه دلي    ديوانه   دارم                    چه گويم كه دشمني در خانه دارم

محبت   مي كشد    سوي   جنونش                   حسادت مي كند درياي خونش

به خود هر لحظه مي لرزد    مبادا                   جدا سازد زمن روزي دلش را

مبادا رهزنش گردد            نگاهي                  مبادا منتظر ماند به راهي

مبادا      لب  نهد   بر    جام ديگر                   نشيند بر لبانش نام ديگر

مبادا         نغمه       گرم   وفا را                  به گوش ديگري خواند خدارا

من از اين گفته ها مي لرزم و  باز                   به او گويم كه اي با سينه دم ساز

به جز من آرزويي در دلش نيست                    به جز نقش محبت در دلش نيست

به دلها گر وفا همچون سراب است                  دل او در محبت يك كتاب است

نگاهش با نگاهي   آشنا       نيست                  به محراب دلش غير از صفا نيست

مرا   با   خود ببر    تا      آسمانها                 مرا با خود ببر تا بيكرانها

اگر دست قلم     اينگونه   باز است                لب شيرين او افسانه ساز است

شراب   شعر    ريزد از    نگاهش                سخنها خفته در چشمان نازش

من و او نيست ما يك روح وجانيم                  به دنياي محبت جاودانيم

فرو بند اي دل غمگين  دهان   را                  كه تو در خويشتن داري جهان را

ولي با اين دل غافل      چه سازم                 نمي گردد اگر عاقل چه سازم

حسد با خون بود نقش    وجودش                 همين است گر بسوزي تارو پودش

اگر آسوده هم ماند كه   دل نيست                 دل است اين نازنينم سنگ و گل نيست

تورا  چون نسيم  صبا  دوست  دارم

تورا چون حديث  وفا   دوست دارم

چو حل گشته ام در وجود تو با خون

تورا از من و ما ، جدا دوست  دارم

دلم را كسي ج ز تو  كي  مي شناسد

تورا اي به  در د آشنا  دوست  دارم

چو  بيمار  جان  بر  لبم  از  جدايي

گل بوسه را چون دوا دوست  دارم

بلاي     وجودي     مرا  مبتلا  كن

ز هستي  گذشتم ،  بلا دوست دارم

مگير  از  سرم  سايه  شهپرت  را

تورا  همچو  فر  هما  دوست دارم

به  شبهاي  تاريك  و  تلخ   جدايي

خيال  تورا چون دعا دوست دارم

قسم بر دو چشمان غم ريز  مستت

تو را من به قدر خدا دوست دارم

برای با تو بودن دلم چه ها می کشد (لیلی تو)

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم

همان يك لحظه اول

كه اول ظلم مي ديدم ازاين مخلوق بي وجدان

جهان را با همه زيبايي و زشتي

به روي يكدگر ويرانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم

كه در همسايه صدها گرسنه و چند بزمي گرم عيش و نوش مي ديدم

نخستين نعره مستانه را خاموش و آن دم بر لب پيمانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

 اگر من جاي او بودم

كه مي ديدم يكي عريان و لرزان ديگري پوشيده از صد جامه رنگين

زمين و آسمان را سرنگون ، مستانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم

براي خاطر تنها يكي مجنون صحرا گرد بي سامان

هزاران ليلي ناز آفرين را كو به كوآواره و ديوانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

اگر من جاي او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان

سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد

چرا من جاي او باشم

همين بهتر كه او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشتكاريهاي اين مخلوق را دارد

وگرنه چون من جاي او بودم

يكنفس كي عادلانه سازشي

با جاهل و فرزانه مي كردم

عجب صبري خدا دارد ...

تقديم به بهترينم از طرف لیلی

شادم كه در شرار تو مي سوزم

                                                شادم كه در  خيال تو   مي گريم

پنداشتي كه  چون زتو بگسستم

                                                ديگر مرا خيال تو در سر  نيست

اما چه گويمت كه جز اين  آتش

                                                بر جان من  شرار   ديگر  نيست

شبها چو در كناره      نخلستان

                                                كارون زرنج خود به خروش آيد

فريادهاي حسرت     من گويي

                                                از  موجهاي   خسته به گوش آيد

شب لحظه اي به سايه خود بنگر

                                                تا  روح   بيقرار    مرا     بيني

من  با  لبان  سرد  نسيم  صبح

                                                سر  مي كنم  ترانه   براي    تو

من آن  ستاره ام  كه   درخشانم

                                                هر  شب  در  آسمان   سراي تو

غم نيست گر كشيده حصاري سخت

                                                بين  من  و  تو  پيكر  صحراها

من  آن  كبوترم  كه  به   تنهايي

                                                پر مي كشم  به   پهنه    درياها

شادم كه همچو شاخه خشكي باز

                                                در شعله هاي قهر تو مي سوزم

دردل چگونه  ياد تو     مي ميرد

                                                ياد تو   عشق    نخستين    است

يادتو آن خزان دل انگيزيست

                                                كه او را هزار جلوه رنگين است

بگذار  زاهدان       سيه دامن

                                                رسواي   كوي و  انجمنم   خوانند

نام  مرا  به  ننگ      بيالايند

                                                اينان    كه   آفريننده      شيطانند

اما   من    آن  شكوفه اندوهم

                                                كز  شاخه  هاي  ياد تو  مي ميرم

شبها تو را به گوشه    تنهايي

                                                در ياد آشناي    تو       مي جويم

تقديم به مهدي عزيزم كه شكوفه عشق را در قلبم روياند وريشه عشقم را به قلب خود كشاند و من جز شهد شيرينش هيچ از او نخواهم .