يکي براي يافتن حقيقت شتاب را برگزيد وديگري شکيبائي رااولي گفت : آدميزاد در شتاب آفريده شده ، پس بايد در جست و جوي حقيقت دويد ،آنگاه شروع به دويدن كرد و فرياد برآورد : من شكارچيم، حقيقت شكار من است .
او راست ميگفت ، زيرا حقيقت غزال تيز پائي بود كه از چشمها مي گريخت . اما او هرگاه كه از شكار حقيقت باز ميگشت دستهايش به خون آغشته بود ، شتاب او تير بود ، تيري كه هميشه پش از آنكه او چشم در چشم غزال حقيقت بدوزد ، او را كشته بود .
خانه باور ش مزين به سر غزالان مرده بود . اما حقيقت ، غزالي است كه نفس مي كشيد ،اين چيزي بود كه اون نميدانست .
ديگري نير در پي صيد حقيقت بود . اما تيرو كمان شتاب را به كناري گذاشت و گفت : خداوند آدميان را به شكيبائي فراخوانده است ، پس من دانه اي ميكارم تا صبوري بياموزم.
ودانه اي كاشت ، سالها آبش داد و نورش داد و عشق به پايش ريخت . زمان گذشت ، هر دانه ، دانه اي آفريد . زمان گذشت ، و هزار دانه ، هزاران دانه آفريد . زمان گذشت ، و شكيبائي سبزه زار شد ، و غزالان حقيقت خود به سبزه زار او آمدند. بي بند ، بيشتر و بيشتر ....
و آن روز ، آن مرد ، مردي که عمري به شتاب و شکار زيسته بود ، معني دانه کاشتن و صبوري را فهميد . پس با دستهاي خوني اش دانه اي در خاک کاشت .